آنگاه که می میرم نامم را بر سنگ گورم ننویسید...

      اما داستان عشق مرا بنویسید ...

 و بنگارید: اینجا آرامگاه زنی است که به برگی عاشق بود...

                  و در درون دواتی غرق شد ومرد...! (غادة السمان)